عملکرد دیافراگم دوربین ، سرعت شاتر و ISO سه رکن اصلی در عکاسی می باشند.

همانطور که Todd Vorenkamp در مقاله ی، درک عملکرد دیافراگم دوربین در عکاسی، بیان کرد، عکاسی تماماً درباره ی ضبط نور می باشد. به منظور گرفتن عکس، باید میزان نوری که بر سطح حساس به نور تابیده می شود، در عین حال، حساسیت آن سطوح نسبت به نور را کنترل کنیم.

ما دیافراگم را با عنبیه چشم مقایسه کردیم که باز و بسته شدن قطر آن،  میزان نوری که وارد چشم می شود را کنترل می کند. ISO نیز مانند حساسیت سلول های میله ای و مخروطی نورگیر پشت چشم انسان می ماند. و سرعت شاتر، در واقع طول مدتی که چشم های شما برای دریافت نور، باز است، می باشد.

در این مقاله ما درباره ی سرعت شاتر صحبت خواهیم کرد:

مقدمه ای بر سرعت شاتر

سرعت شاتر، طول مدت زمانی است که شاتر دوربین شما باز است، و اجازه می دهد نور از مسیر لنز و دیافراگم گذشته و به صفحه ی حساس به نور مانند فیلم یا سنسور دیجیتال، برسد.

برخلاف بعضی از مشکلات جزئی ای که در رابطه ی بین دیافراگم  و نور و روشنایی وجود دارد، سرعت شاتر عملکرد واضحتر و رابطه ی بهتری با نور دارد. به همین دلیل، بگذارید با مثالی، چگونگی کار شاتر بر روی دوربین را بررسی کنیم.

سرعت شاتر
سرعت شاتر ، مقایسه مقادیر سرعت شاتر

چالش مکانیکی شاتر در طراحی دستگاهی است که تمام سنسور و یا صفحه فیلم را تحت اکسپوژر تعداد برابر فوتون ها قرار دهد، تا بدین ترتیب نوردهی به تمام عکس به صورت یکسان باشد. بسیاری از مردم فکر می کنند که شاتر مانند یک در گاراژ مینیاتوری کار می کند. اگر بتوانید باز و بسته شدن در یک گاراژ را در مقابل یک صفحه ی حساس به نور، تصور کنید، در خواهید یافت که در این نوع طراحی، قسمت پایینی عکس، اولین قسمتی است که در حین باز شدن در گاراژ در معرض نور قرار می گیرد و آخرین محلی است که در حین بسته شدن در، بلوکه می شود، پس نور بیشتری را جذب خواهد کرد. عکسی که با این چنین شاتری، که مانند یک درب عمل می کند، گرفته شده باشد، در معرض نوردهی نامتعادلی قرار خواهد گرفت.

در طول سال های گذشته، طراحی های مختلف بسیاری برای شاتر دوربین در نظر گرفته شده است. دوربین های اولیه از شاترهای نوع کلاهک لنز، استفاده می کردند، که لنز با برداشتن کلاهک در معرض نوردهی قرار می گرفت، بعد از دریافت نور کافی، کاور دوباره بر روی لنز گذاشته می شد. در دوربین های قدیمی، اکسپوژر چندین دقیقه و حتی چندین ساعت طول می کشید، برای همین روند آرام باز و بسته کردن شاتر چندان مسأله ساز نبود.

در مابین شاتر های ارزان قیمت، شاتر برگی ساده یا لیف شاتر Leaf Shutter در بسیاری از دوربین های کامپکت و یکبار مصرف، استفاده می شد. این نوع شاتر، ورژن مکانیکی همان شاتر های کلاهک لنز است، که یک و یا دو برگ، به صورت مکانیکی در آن به کنار رفته و برای عبور نور از ورودی، این برگ ها به کناری می روند. آن ها تنها در یک سرعت مشخص کار می کردند.

شاتر های برگی، که به شاتر دیافراگمی نیز معروف هستند، از لحاظ کارکرد بسیار شبیه دیافراگم لنز که از تیغه های فلزی برای باز کردن و بستن با سرعت بالا استفاده می کردند، بودند. برخلاف تیغه های دیافراگم که در بسته ترین حالت هم مقداری ورودی را باز می گذارند، تیغه های شاتر کاملاً بسته شده تا هیچ نوری وارد نشود. شاتر ها طراحی شده اند تا به سرعت باز و بسته شوند تا بدین ترتیب مرکز عکس در معرض فوتون بیشتری نسبت به کناره های عکس قرار نگیرد. لیف شاترها، به علت طراحی ای که دارند، هنگامی که با استروب های فلش همراه می شوند، بسیار عالی کار می کنند، اما سرعت آنها به سرعت شاترهایی که در ادامه به آنها می پردازیم نخواهند رسید.

تقریباً تمام دوربین های مدرن SLR و DSLR از شاترهای صفحه کانونی Focal-Plane  استفاده می کنند. این شاتر ها مانند درب گاراژ کار می کنند، با این تفاوت که یک در ثانویه که پرده نامیده می شوند، در پشت پرده ی اولی قرار می گیرد تا سنسور عکس یا فیلم را در مقابل نور بعد از اینکه پرده اول باز شد، بپوشاند. این طراحی دو پرده ای، میزان نوری که به فیلم و سنسور می رسد، را متعادل می کند. این طراحی، عملکرد بسیار سریعی تا حدود  1/8000  ثانیه را  در دوربین های SLR  و DSLR ممکن می سازد. شاترهای صفحه کانونی، به دلیل پیچیدگی و ساختار عجیبی که دارند، به نسبت گرانتر می باشند.

سرعت شاتر
سرعت شاتر

مانند بسیاری از چیزهای دیگر، شاتر نیز دیجیتالی شده است. بسیاری از دوربین های دیجیتال مدرن از شاتر های الکترونیکی استفاده می کنند، که سنسور دیجیتال را برای مقدار انتخابی از زمان، تحت بار قرار می دهند. چون دیگر عملکرد مکانیکی وجود ندارد، سرعت شاتر الکترونیکی می تواند بسیار بالا باشد. یک شاتر global می تواند تمام سنسور را به صورت همزمان خاموش و روشن کند، در حالی که یک شاتر rolling یک ردیف پیکسل ها را در زمانی به اندازه ی پهنای آن، فعال می کند.

شاتر صفحه کانونی و شاتر رولینگ الکترونیکی، به دلیل طراحی و عملکرد خاص خود، به دلیل حرکت سریع آنها در مقابل صفحه ی عکس، می توانند باعث انحناهای زیبایی درون عکس شوند.

خب، به سرعت شاتر باز می گردیم. همانطور که من قبل تر نیز نوشتم، سرعت شاتر، میزان زمانی که شاتر باید باز بماند، یا اگر شاتر الکترونیکی باشد، میزان زمانی که سنسور روشن می شود، را اندازه می گیرد. هرچه شاتر زمان طولانی تری باز باشد، نور بیشتری از ورودی می گذرد. در اینجا قانون مربع معکوس دخالتی نخواهد داشت؛ اگر زمانی که شاتر باز است را دو برابر کنید، مقدار نور ورودی نیز دو برابر می شود. سرعت شاتر به همین سادگی است.

آنچه که اهمیت دارد، رابطه ای که میزان نوردهی و مقدار نوردهی EV با سرعت شاتر دارند، می باشد. چون رابطه ی فوتون ورودی به درون دوربین و سرعت شاتر، خطی طبیعی می باشد، ما می توانیم با استفاده از سرعت شاتر به آسانی و با دقت بالا، مقدار نوری که به سطوح حساس به نور برخورد می کند، را کنترل کنیم و تغییر دهیم. برای مثال، با آرام کردن سرعت شاتر، از 1/30th ثانیه تا 1/15th ثانیه، ما مقدار نوری که از شاتر می گذرد را دو برابر می کنیم. در اینجا نیز با دو برابر کردن میزان نور ورودی دیافراگم البته با تفاوتی در عملکرد مکانیکی آن، 1+EV تغییر خواهید داشت. تغییر سرعت شاتر از 1/2000th  به 1/4000th ثانیه،  مقدار نور گذر کرده از شاتر را نصف کرده و 1- EVرا ایجاد می کند.

سرعت شاتر
سرعت شاتر ، سرعت شاتر در فاصله های 1-stop

سرعت شاتر به صورت ثانیه و یا کسری از ثانیه معرفی می شود. بیشترین سرعت شاتر برای دوربین های SLR، سی ثانیه می باشد. و اگر شما بخواهید عکسی با سرعت شاتری بیش از 30 ثانیه بگیرید، اگر دوربین شما با یک شاتر ریلیزی که دارای تایمر است، همراه شده است، بهتر است از  گزینه های time (T) و یا bulb(B) موجود در دوربین استفاده کنید. Time شاتر را در اولین فشار باز کرده و در دومین فشار شاتر ریلیز را می بندد.

مانند ایزو و دیافراگم، سرعت شاتر نیز دارای اثرات جانبی است.

سرعت شاتر پایین، اجازه می دهد که حرکت در عکس، به تصویر کشیده شود. این نه تنها برای سوژه یا سوژه های متحرک مناسب است بلکه تحرک دوربین نیز را می تواند پوشش دهد. اینکه دوربین را برای مدت طولانی ثابت نگه دارید بسیار سخت و حتی غیر ممکن خواهد بود، حتی برای چندین ثانیه. بنابراین، عکسی که توسط دوربین دستی در مدت زمانی خاصی گرفته شده است، به دلیل لرزش دوربین، دارای بخش های تار خواهد بود. پس بهتر است این نکته را زمانی که با سرعت شاتر پایین عکس می گیرید، در ذهن داشته باشید. حرکت های دیگری که در مقابل دوربین انجام می شود، در واقع درون قاب عکس قرار می گیرند. یک سرعت شاتر پایین، اجازه می دهد که ماشین های در حال حرکت، دونده ها، حیوانات متحرک، و غیره، در طول گرفتن عکس، موقعیت خود را تغییر دهند. این حرکت ها باعث خلق مه حرکتی در عکس می شوند و المان های خلاقانه ای را به عکس اضافه می کنند. یکی دیگر از تکنیک های خلاقانه برای استفاده از سرعت شاتر پایین، پنینگ دوربین یا حرکت های رندوم دوربین زمانی که شاتر باز است، می باشد.

در عکاسی در شب و یا در نور ضعیف؛ سرعت شاتر پایین اجازه می دهد که  فوتون های کافی ای به سنسور و یا فیلم برسد. دوربین در این حالت، معمولاً بر روی سه پایه ثابت می شود و سرعت شاتر طولانی مدت، می تواند عکس ها را در محل های بسیار تاریک ضبط کرده و یا حتی مسیر ستاره های درخشان را در آسمان شب با چرخش زمین، دنبال کند.

سرعت شاتر بالا،متضاد با آنچه که در بالا بیان شد، برای فریز کردن حرکت ها در مقابل ایجاد مه حرکتی در عکس، مورد استفاده قرار می گیرد. ماشین های سرعتی، شناگران، حیوانات در حال تعقیب و گریز، بچه های بازیگوش و انواع بسیار دیگر، می توانند با سرعت شاتر بالا، در زمان، ثابت شوند.

برای انجام ریاضایات آماده اید؟ دوتا از مهمترین فاکتور ها در چگونگی دیده شدن حرکت در دوربین، سرعت و فاصله هستند.

اگر شما در پیاده رو ایستاده اید و روبروی خود را نگاه می کنید و یک ماشین با سرعت 40 مایل بر ساعت با چند فوت فاصله از شما از روبروی شما می گذرد، این ماشین برای مدت کوتاهی، حتی شاید برای کسری از ثانیه، در میدان دید شما خواهد بود. حال اگر،  به افق نگاه کنید و ماشین دیگری با سرعت 40 مایل بر ثانیه در مقابل شما گذر کند، در حالی که شما با آن 4 مایل فاصله دارید، شما ماشین را با همان سرعتی که قبلی را دیده اید، می بینید ولی این بار برای مدت زمان طولانی تری.

سرعت شاتر
سرعت شاتر

اگر سوژه و یا دوربین در حال حرکت باشند، محدوده ی میدان دید دوربین نیز به همین صورت خواهد بود. اگر شما از یک سوژه درحالی که درون یک ماشین مسابقه نشسته اید، عکس بگیرید، باز هم همین اثر را بر روی عکس خود خواهید دید؛  قله ی برفی در فاصله دور واضح خواهد بود ولی مزارع و فنس ها که در نزدیکی جاده قرار دارند، به دلیل حرکت شما، در عکس تار خواهند افتاد.  پس بگذارید دوباره ریاضیات را به کار بریم، ما می توانیم از یک سری عدد تصادفی برای درک اثر سرعت شاتر در عکس هایمان استفاده کنیم. وقتی ما فاصله ی دوربین را با سوژه ی متحرک دو برابر می کنیم، سرعت آن را درون قاب نصف خواهیم کرد. بنابراین، برای داشتن همان مه حرکتی در عکس خود، باید سرعت شاتر را نیز نصف کنید. در مقابل، اگر سوژه ی متحرک در همان فاصله ی دفعه ی قبل از دوربین قرار داشته باشد، اما سرعت سوژه دو برابر شود، شما اینجا نیز برای داشتن همان مه حرکتی، باید سرعت شاتر را نصف کنید.

ما در اینجا درباره ی سرعت شاتر براساس فیزیک دوربین، و به گونه ای که بر مقدار نور وارد شده تاثیر می گذارد، صحبت کردیم. در بخش بعد درباره ی ایزو و درک آن در عکاسی صحبت می کنیم تا هر سه قانون اصلی در عکاسی مورد بررسی قرار گرفته باشند.

 

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *