به اشتراک بگذارید

موضوع مهم در عکاسی، تسخیر نور می باشد. در واقع، ریشه شناسی کلمه “Photograph”، جلب نور است. ما برای گرفتن عکسی که می خواهیم ببینیم، بایستی هم مقدار نوری که در معرض یک سطح حساس به نور، یک فیلم یا سنسور دیجیتال، قرار گرفته است و هم میزان حساسیت آن سطح به نور را کنترل کنیم. در این مقاله، ما به بررسی مختصری در مورد فیزیک و ویژگی های نور و سپس نحوه ترکیب دوربین و لنز برای کنترل میزان نوردهی (Exposure) با استفاده از اصطلاح شناخته شده “مثلث نوردهی”، می پردازیم.

مثلث نوردهی
مثلث نوردهی

مثلث نوردهی شامل دیافراگم، سرعت شاتر و ISO می باشد. این سه کنترل کننده دوربین و لنز با کمک یکدیگر میزان نور را تعدیل و کنترل می کنند. آنها نه تنها روی نور یک عکس تأثیر می گذارند، بلکه دارای اثرات جانبی منحصر به فردی نیز می باشند. دیافراگم میزان عمق میدان را کنترل می کند، سرعت شاتر می تواند باعث تارشدن و یا ثابت شدن حرکت شود و ISO منجر به اضافه شدن و یا حذف گرین فیلم و نویز دیجیتال تصویر می شود.

هرکدام از ضلع های مثلث نوردهی در مقاله ای جداگانه بررسی شده اند، اما قبل از تحلیل آنها لازم است تا به بررسی نور و نوردهی به عنوان پایه و اساس عکاسی بپردازیم.

نور

نوردهی به مقدار نور تابیده شده به سطح حساس به نور دوربین گفته می شود. در هر صحنه ای، بدون در نظر گرفتن نوع نور تابیده شده، طبیعی یا مصنوعی، مقداری نور قابل اندازه گیری که به سوژه عکس شما می تابد، وجود دارد.

این مقدار نور باتوجه به چهار فاکتور اصلی تغییر می کند: شدت، مدت زمان، فاصله بین منبع نور با سوژه و ایجاد تغییرات جزیی در تابش نور. اجازه دهید قبل از توضیح در مورد کنترل میزان نوردهی، به بررسی مختصر این چهار فاکتور بپردازیم.

از آنجایی که رفتار نور با امواج انرژی و ذرات همراه است، موضوع جالبی می باشد. این دوگانگی موج و ذرات، روی نحوه رفتار نور در داخل و بیرون دوربین و لنز تأثیر می گذارد.

نوردهی در عکاسی
عکس از خورشید بدون استفاده از فیلتر

شدت یا میزان روشنایی نور: یک منبع نور از خود فوتون ساطع می کند و هرچه فوتون های بیشتری از یک منبع نور منتشر شوند یا توسط یک شیء بازتاب شوند، نور روشن تر است. یک عکس روشن، درمقایسه با یک عکس تاریک تر، از یک سنسور یا قطعه فیلمی که فوتون های بیشتری به آن اصابت کرده است، ایجاد شده است. یک عکس تاریک در معرض فوتون های کمتری قرار گرفته است.

مدت زمان: خورشید یک منبع نور همیشگی محسوب می شود و تنها راه فرار کردن از آن تاریک شدن هوا بر اثر چرخش زمین و یا رفتن به یک فضای داخلی می باشد. اما نور مصنوعی را می توان خاموش و روشن کرد و یا با یک فلاش کوتاه مدت مقداری از آن را منتشر کرد. اگر مدت زمان تابش نور منتشر شده از یک منبع نور را افزایش دهیم، می توانیم تعداد فوتون های جمع شده توسط دوربین را نیز افزایش دهیم.

فاصله: هرچقدر فاصله تا منبع نور نزدیک تر شود، فوتون های بیشتری به وسیله دوربین ضبط می شوند. هرچه فاصله شما بیشتر شود، فوتون های کمتری می توان جمع آوری کرد. ممکن است این فکر به ذهن شما برسد که با دوبرابر شدن فاصله از منبع نور، تعداد فوتون ها مسلماٌ نصف می شوند و درنتیجه میزان نور نیز نصف می شود. اما درواقعیت این موضوع اتفاق نمی افتد. به دلیل وجود قانون مربع معکوس؛ با دوبرابرشدن فاصله، ¼ نور به دست میاید. به دلیل اینکه ما درمورد مساحت صحبت میکنیم و نه فاصله. نور منتشرشده از اکثر منابع، پخش میشود (به استثناء نور منتشر شده از لیزر). بنابرابن، نور یک لامپ در فاصله ۵ فوت، ۴ برابر روشن تر از نور یک لامپ در فاصله ۱۰ فوت است. به همین شکل، یک سیاره خیالی که در فاصله ۱۸۶ میلیون مایلی به دور خورشید می چرخد، تنها ¼ نور خورشیدی که ما در فاصله ۹۳ میلیون مایلی روی کره زمین از آن لذت می بریم را دریافت می کند.

نوردهی در عکاسی
قانون مربع معکوس در ارتباط با نور

تعداد زیادی اصلاح کننده ها و تغییرشکل دهنده های نور (Modifier) وجود دارند که به کنترل و شکل دادن نور مصنوعی و طبیعی کمک می کنند. ما نمی توانیم نور خورشید را کم کنیم، اما ابرها این کار را می کنند. شما می توانید سوژه عکس خود را در سایه قرار دهید و یا سایه ایجاد کنید. بازتاب دهنده های نور (Reflector)، پراکنده کننده ها و نرم کننده های نور (Diffuser) و ژل ها تنها نمونه هایی از ابزارهای موجود هستند که می توانید برای اصلاح نور از آنها استفاده کنید.

اندازه گیری نور

حالا وقت آن رسیده است که یک مقدار کمّی برای نور تعیین کنیم تا بتوانیم شدت آن را اندازه گیری و تنظیمات دوربین خود را مطابق با آن تنظیم نماییم و سپس با تنظیمات بیشتر تصویری را روشن یا تاریک کنیم. این تنظیمات تصویر، ما را به سوی مفهوم ریاضی EV یا ارزش نوری (گاهی اوقات با عنوان “stops” شناخته می شود)، سوق می دهد.

شدت نور، میزان روشنایی آن است. اما حتی با تعیین عدد برای میزان روشنایی، اندازه گیری آن جالب نیست؛ زیرا دوربین ها می توانند در تمام انواع نورها و حتی در تاریکی تصویربرداری کنند. کاری که برای ما اهمیت دارد، تنظیم یک خط مبنا است که به هنگام تغییر تنظیمات دوربین بتوانیم از میزان تأثیر تغییرات روی نوردهی و درصورت نیاز به جبران، از نحوه جبران آن آگاه شویم.

نوردهی در عکاسی
تصاویر گرفته شده با سرعت شاتر یکسان در دیافراگم های مختلف (به تفاوت ایجاد شده در عمق میدان در عکس ها توجه کنید)

به بیان ساده، یک تصویر که “به درستی در معرض نور قرار گرفته شده است” می تواند دارای خط مبنای EV 0 باشد. اگر با ایجاد تغییراتی در دوربین، تصویر را تاریک تر نماییم، ما به وضعیت EV منفی می رسیم. EV مثبت روشن تر است. مقدار کمّی که قبلأ ذکرشده بود در اینجاست که مطرح می شود. به EVها عدد داده می شود؛ بنابراین می توانیم تغییر را از خط مبنا EV اندازه گیری کنیم.

چرا EVها اهمیت دارند؟ در ادامه متوجه پاسخ این سوال خواهید شد.

هدف ایجاد نوردهی امکان ورود مقدار مشخصی نور به دوربین و لنز می باشد تا بتواند سوژه عکس را به گونه ای که با دید هنری شما مطابقت داشته باشد، ضبط نماید. عکاسی یک هنر است و اگر بخواهید عکس را روشن تر ( نوردهی بیش از حد overexposed) یا تاریک تر ( نوردهی ناکافی underexposed) کنید تا دید هنریتان بهتر بیان شود، هرگز نباید به دنبال تعریف “نوردهی مناسب” باشید؛ بلکه باید دوربین و لنز خود را به گونه ای تنظیم کنید تا مناسب ترین میزان نور برای شما و عکسی که می خواهید بگیرید به دوربین شما بتابد. برای کنترل این نور می توانید سه تنظیم مختلف مجزا – معروف به مثلث نوردهی – را داخل دوربین انجام دهید. همانگونه که قبلاً بیان شد، دو راه برای کنترل میزان نوری که وارد دوربین می شود و سطوح حساس به نور را نمایش می دهد وجود دارد، (دیافراگم و سرعت شاتر) و یک راه نیز برای کنترل حساسیت آن سطح (ISO) وجود دارد.

نوردهی در عکاسی
سفر نور از طریق لنز دوربین به سنسور

یک روش برای توضیح ساده تر این تنظیمات، مقایسه دوربین با عناصر خاصی از چشم انسان می باشد. عملکرد دیافراگم همانند عنبیه چشم است که باز می شود و میزان قطر بازشدن خود را تنگ می کند تا میزان نور مجاز برای ورود به چشم محدود شود. سرعت شاتر مانند پلک زدن چشم است؛ تصور کنید می توانید پلک های خود را برای چند لحظه باز نگه دارید و قبل از بسته شدن آنها یک تصویر را ضبط کنید؛ شاتر دوربین به همین شکل عمل می کند. و درنهایت، ISO شبیه حساسیت گیرنده های میله ای و مخروطی پشت شبکیه چشم عمل می کند.

مهم است بدانید که تقریباً در تمام دوربین هایی که دارای دیافراگم، سرعت شاتر و ISO متغیر می باشند، راهی برای کنترل دستی این تنظیمات وجود دارد. یادگیری زمان و نحوه تنظیم این تنظیمات می تواند به عکاسی شما کمک کند و در نتیجه کنترل بیشتری روی عکس های خود خواهید داشت.

 

خلاصه مقاله:

مثلث نوردهی – نوردهی در یک عکس توسط دیافراگم، سرعت شاتر و ISO فیلم یا سنسور دیجیتال کنترل می شود.

دیافراگم به مقدار بازشدن لنزها گفته می شود. هرچه دیافراگم بیشتر باز شود، نور بیشتری وارد لنز می شود و هرچه مقدار بازشدن کمتر باشد، نور کمتری وارد می شود.

سرعت شاتر به مقدار زمان بازبودن شاتر گفته می شود که اجازه ورود نور به فیلم یا سنسور را می دهد. هرچه مدت زمان بازبودن شاتر بیشتر باشد، نور بیشتری به فیلم یا سنسور می رسد. هرچه مدت زمان بازبودن شاتر کمتر باشد، نور کمتری به فیلم یا سنسور می رسد.

ISO به میزان حساسیت فیلم یا سنسور دیجیتال به نور گفته می شود. هرچه ISO بالاتر باشد، حساسیت سطح به نور بیشتر خواهد بود. هرچه ISO کمتر باشد، حساسیت کمتر خواهد بود.

دیافراگم میزان عمق میدان را نیز کنترل می کند و سرعت شاتر می تواند تصویر را فریز یا تار کند. اگر ISO افزایش یابد باعث ایجاد نویز دیجیتال یا گرین (دانه بندی) فیلم می شود.

هر سه این تنظیمات به تنهایی یا در هماهنگی با یکدیگر تنظیم می شوند تا میزان روشنایی مدیریت و تصویر یک عکس گرفته شود.

 

 

منبع: bhphotovideo

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Instagram has returned invalid data.

ما را در اینستاگرام دنبال کنید