به غیر از اینکه قوانین وضع شده در دنیا فواید و خوبی هایی برای ما به همراه دارند، این قوانین تاثیرات جانبی بدی مانند محدود کردن آزادی عمل و خلاقیت فردی را نیز دربر می گیرند. عکاسی هنری است که برای بیان و ابراز آزادی هنری و خلاقیت به کار می رود. بنابراین، انتظار می رود که در این هنر قانونی وجود نداشته باشد.

ترکیب بندی درعکاسی

درواقع، قوانین عکاسی بیشتر از اینکه شبیه قوانین واقعی باشند، راهنما و دستورالعمل محسوب می شوند. بنابراین قوانین در عکاسی برای راهنمایی به کار می روند؛ و اگر این قوانین را بشکنید، ممکن است پشیمانی به همراه داشته باشد. بیایید تا باهم نگاهی بیاندازیم به رایج ترین و متداول ترین دستورالعمل های ترکیب بندی برای بهترشدن هنر عکاسی شما.

 

قوانین ترکیب بندی

ترکیب بندی چیست و چه تفاوتی با سوژه عکس دارد؟ ترکیب بندی به بیان ساده، به شیوه مرتب کردن عناصر در یک تصویر گفته می شود. ترکیب بندی، نه فقط سوژه اصلی بلکه تمام عناصر یک عکس را دربرمی گیرد.

چشم بشر تمایل به دیدن تصاویری دارد که حس خاصی از نظم در آنها وجود داشته باشد و از دیدن تصاویر شلوغ و بی نظم امتناع می ورزد. این تفاوت اصلی بین ترکیب بندی خوب و ترکیب بندی ضعیف محسوب می شود.

برای درک بهتر آنچه در ترکیب بندی عکاسی به کار می رود و آنچه به کار نمی رود، شناخت قوانین آن و دنبال کردن آنها می تواند کمک کننده باشد. ممکن است بعضی از آنها را قبلا شنیده باشید و با آنها آشنایی داشته باشید، اما تکرار این دستورالعمل ها و یادآوری آنها ارزش خواهد داشت.

ترکیب بندی درعکاسی

قانون یک سوم

قانون یا نسبت یک سوم، پادشاه قوانین ترکیب بندی است. هر عکاسی که عکاسی با دوربین حرفه ای را تجربه کرده باشد این قانون را می شناسد. تئوری اصلی این قانون بدین شکل بیان می شود که چشم بشر علاقه زیادی به دیدن تصاویری دارد که به سه قسمت تقسیم بندی شده اند؛ به طوری که سوژه عکس در یکی از این تقسیمات قرار می گیرد. بسیاری از دوربین های DSLR، یک صفحه بصری مشبک در منظره یاب خود در اختیار شما قرار می دهند که با کمک آن می توانید این قانون را تمرین کنید. اگر دوربین شما این ویژگی را ندارد، با استفاده از چشم خود می توانید به طور تقریبی تصویر را با چهار خط به 9 قسمت مساوی تقسیم بندی کنید؛ و سپس سوژه عکس خود را در محل تقاطع این خطوط قرار دهید. برای مثال، وقتی می خواهید از یک نفر عکس بگیرید، بهتر است آن شخص را به جای اینکه مستقیم در مرکز قرار دهید، او را به فاصله سه خانه از مرکز در سمت راست یا چپ قرار دهید.

 

نسبت طلایی

درحالی که قانون یک سوم، منظره عکس را به سه قسمت مساوی تقسیم بندی می کند، نسبت طلایی، منظره عکس را به طور متفاوتی، یعنی به قسمت های به اندازه تقریبی 1:1.618 تقسیم بندی می کند. برای درک بهتر این تقسیم بندی، تصویر زیر را ببینید:

ترکیب بندی درعکاسی
ISO: 100 دیافراگم: f/3.5 سرعت: 0.013 ثانیه (1/80) لنز: 35 mm

همانگونه که مشاهده می کنید، قسمت های تقسیم بندی شده در نسبت طلایی مانند این قسمت ها در قانون یک سوم، اندازه مساوی ندارند و درعوض خطوط در مرکز قاب متمرکز شده اند؛ به صورتی که به طور تقریبی،  قاب در بالا و  آن در وسط و  آن در پایین قرار گرفته است. این ایده در طول قرن ها در بسیاری از کارهای هنری کلاسیک استفاده شده است. در اینجا برداشت بسیار ساده این ایده ذکر شده است. یک مستطیل طلایی نیز وجود دارد که براساس یک فرمول بسیار پیچیده ریاضی تنظیم شده است:

ترکیب بندی درعکاسی

ایده به کار رفته در این مستطیل بدین شکل است که یک تصویر با ترکیب بندی عالی تصویری است که از خطوط موجود در این مستطیل پیروی کند.

 

مثلث های طلایی و اسپیرال ها

تا اینجا درمورد مستطیل صحبت کردیم که با اندازه های 5:8 تقریبا هم اندازه یک تصویر 35 میلی متری می باشد. اما اگر تصویر شما دارای قطر باشد، آن را با استفاده از “مثلث های طلایی” ترکیب بندی کنید. برای انجام این کار، تصویر را به صورت مورب از یک گوشه به گوشه ی دیگر تقسیم کنید؛ سپس یک خط از یکی از گوشه های دیگر رسم کنید تا در یک زاویه 90 درجه به خط اول برخورد کند. حالا عناصر عکس خود را در آن جای دهید؛ بنابراین، این عناصر در مثلث های به دست آمده قرار می گیرند.

ترکیب بندی درعکاسی

اسپیرال طلایی، یک ابزار ترکیبی برای استفاده با اجسامی است که به جای خطوط صاف، دارای خطوط منحنی می باشند. این مارپیچ براساس مستطیل های پیچیده ای که در بالا مشاهده کردیم، کشیده شده اند؛ اما، شما می توانید این را به طور واقعی در طبیعت براساس پوسته ی مارپیچی حلزون، که تقریبا شبیه شکل اسپیرال است، تصویرسازی کنید. اگر این کار کمی پیچیده به نظر می رسد، به دنبال ترکیب هایی باشید که در آنها مارپیچی وجود داشته باشد که چشم را به نقطه خاصی در تصویر هدایت کند.

ترکیب بندی درعکاسی

قانون اعداد فرد

این قانون تاحدودی به قانون یک سوم مربوط می شود. چشم بیشتر به دیدن تصاویری تمایل دارد که حاوی عناصر به تعداد فرد، به جای تعداد زوج، می باشد؛ و با دیدن آنها احساس راحت تری دارد. برای مثال، تصویری که در آن سه پرنده روی یک سیم برق نشسته اند، بسیار جلب توجه تر از تصویری است که در آن یکی از پرنده ها پرواز کرده باشد. دلیل این تمایل این است که چشم انسان به طور طبیعی به سمت مرکز یک گروه منحرف می شود. اگر فضای خالی در آنجا وجود داشته باشد، چشم به آن سمت کشیده می شود. به عنوان یک عکاس، می خواهید که بیننده، به جای فضای خالی، به دنبال نگاه کردن به سوژه عکس شما باشد.

ترکیب بندی درعکاسی

رها کردن فضا

این قانون شامل دو ایده بسیار مشابه است؛ فضای تنفس و حرکت ضمنی. اگر می خواهید این قانون را تصویرسازی کنید، قاب عکس خود را به صورت یک جعبه و سوژه عکس خود را به عنوان چیزی که می خواهید در جعبه قرار دهید، درنظر بگیرید. برای اینکه سوژه عکس راحت تر باشد، لازم است تا جعبه بزرگتری برای او درنظر بگیرید که به او اجازه می دهد کمی آزادی بصری و آزادی حرکت داشته باشد. اگر سوژه شما در حال نگاه کردن به چیزی است (حتی چیزی خارج از دوربین)، مطمئن شوید تا کمی “فضای سفید” برای او وجود داشته باشد که به آن فضا نگاه کند. (فضای سفید، اصطلاحی است که برای توصیف فضایی که سوژه عکس شما را احاطه کرده است، معمولا بخشی از قاب که در آن چیزی حادث نمی شود، به کار می رود). بعلاوه، “حرکت ضمنی” به معنی این است که اگر سوژه شما در حرکت باشد، لازم است تا کمی فضا به او بدهید که بتواند در آن حرکت کند.

ترکیب بندی درعکاسی
مدل دوربین: Nikon D60 ISO: 200 دیافراگم: f/5.0 سرعت: 0.004 ثانیه (1/250) لنز: 127.0 mm

پرکردن قاب

به نظر می رسد که این قانون با قانون فضا در تضاد باشد. قانون پرکردن قاب به این معنی است که باید قاب دوربین خود را با سوژه عکس پر کنید. پرکردن قاب با شلوغ کردن آن متفاوت است. شلوغ کردن قاب یعنی شکستن قانون فضا و قرار دادن سوژه در یک جعبه تنگ و محدود. از طرف دیگر، قانون “پرکردن قاب” بدان معنی است که به دنبال عناصر منحرف کننده در پس زمینه باشید و هر زمان که بتوانید آنها را حذف کنید؛ و یا روش دیگر این است که براساس میزان اهمیت سوژه خود، نسبتی از قاب را، که مستقیماً با میزان اهمیت او در ارتباط است، به او اختصاص دهید.

برای مثال، تصویر یک زن مسن با چین و چروک های جالب در چهره او که در گوشه ای از یک خیابان شلوغ ایستاده است را درنظر بگیرید؛ مسلماً ایجاب می کند که از قانون “پر کردن قاب” برای این تصویر استفاده شود. اما اگر بخواهید از همان زن مسن در حالتی که در یک مغازه ایستاده است که 50 سال صاحب آنجا است، عکس بگیرید، شاید لازم نباشد از این قانون استفاده کنید؛ چونکه می خواهید از خود زن عکس بگیرید.

ترکیب بندی درعکاسی
دوربین: Sony NEX-5N ISO: 100 سرعت: 0.017 ثانیه (1.60)

 

ساده سازی

به عنوان یک قانون کلی، تصاویر ساده جذابیت بیشتری نسبت به تصاویر پیچیده دارند. این ایده در اینکه به دنبال حذف عناصر منحرف کننده در عکس می باشد، شبیه قانون “پرکردن قاب” است (دقت کنید که این قوانین چگونه به هم ربط دارند). برای استفاده از این قانون ترکیب بندی، این سوال ساده را از خود بپرسید: آیا این عنصر چیزی به ترکیب بندی عکس من اضافه می کند؟ اگر پاسخ منفی است، آن عنصر را حذف کنید. این کار را می توانید از طریق زوم کردن روی سوژه، استفاده از دیافراگم بازتر برای عمق میدان عمیق تر یا به آسانی از طریق کراپ کردن تصویر در پردازش های بعدی انجام دهید.

ترکیب بندی درعکاسی

تعادل

گاهی اوقات تصویر، به خصوص هنگام استفاده از قانون های یک سوم و نسبت طلایی، به تعادل نیاز دارد. عکسی که در آن یک سوژه ی بزرگ در پیش زمینه قرار گرفته است، ممکن است منجر به ایجاد تصویری نامتعادل شود که یک طرف آن سنگین تر باشد. در این حالت می توانید با قرار دادن یک عنصر کم اهمیت تر و کوچک تر در پس زمینه، تعادل عکس را برقرار کنید.

 ترکیب بندی درعکاسی

 

 

منبع: digital-photo-secrets

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *